Sensemaking to Life by Accepting Pattern From the Guiding and Educational Teachings of Qurʾānic Stories (Case Study: The Story of the Companions of the Cave)

Document Type : Original Article

Authors

1 M.A. in Quran and Hadith Studies, Farhangian University.

2 Assistant Professor, Department of Islamic Studies, Farhangian University, Ayatollah Taleqani Branch, Qom, Iran.

10.61186/qae.2024.1707.1103

Abstract

Accepting pattern (exemplar) from the guiding and educational teachings of the Qurʾānic story of Companions of the Cave or ʾAṣḥāb al-Kahf (Arabic: أَصْحَابُ الکَهْف) to give meaning to life is the main purpose of this research, and accordingly, the most fundamental question is as follows: How can we have an example from the guidance and educational teachings of the story of the Companions of the Cave to give meaning to life? The data collection in this study was done by note-taking tool and the library method, which was investigated by surveying the three stages of description, analysis, and explanation (interpretation) of this issue. The findings of the research showed that the purpose of the Qurʾān in telling stories is to learn from the fate of the ancients, and the ultimate purpose of waking (resurrecting) the Companions of the Cave is to prove the truth of the resurrection by showing Allah’s power in resurrecting the dead. Other findings include: the breaking of temporal unity, the objective description of events, realism, the need to rise up for the truth and perseverance against the deviant culture, migration and the reward of monotheistic immigrants, human responsibility and the place of free will. The most prominent result of the research is that: It is possible to provide a healthy life and on the path to God’s satisfaction by choosing Qurʾānic stories as patterns and simulating with human life.

Keywords

References

  1. * قرآن کریم.

    1. ابوزهره، محمد، 1370، معجزۀ بزرگ پژوهشی در علوم، ترجمۀ محمود ذبیحی، مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی.
    2. باقری، خسرو، 1380، نگاهی دوباره به تعلیم و تربیت اسلامی، تهران: توحید.
    3. حاج بابائیان امیری، محسن، 1390، روش‌های تربیت اخلاقی کاربردی در اسلام، چ2، تهران: سروش.
    4. حاج‌بابایی، محمدرضا و محمد نیک‌خواه منفرد، زمستان1393، «تحلیل ساختار روایت اصحاب کهف در قرآن کریم»، پژوهشنامۀ معارف قرآنی، س۵، ش19، ص۱۱۵ تا ۱۴۵.
    5. دلشاد تهرانی، مصطفی، 1376، سیری در تربیت اسلامی، تهران: ذکر.
    6. سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، 1404، الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور، قم: کتابخانۀ آیت‌الله مرعشی.
    7. طباطبایی، محمدحسین، 1374، ترجمۀ تفسیر المیزان، چ۵، قم: دفتر انتشارات اسلامى.
    8. ___، 1390، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت: موسسه الاعلمی للمطبوعات.
    9. طیب، عبدالحسین، 1369، اطیب البیان فی تفسیر القرآن، چ۲، تهران: اسلام.
    10. عباس‌نژاد، محسن، 1384، قرآن، روانشناسی و علوم تربیتی، مشهد: بنیاد پژوهش‌های قرآنی حوزه و دانشگاه.
    11. فعال، محمدحسین، بهار138۰، «روش قصه‌پردازی در قرآن»، مطالعات تاریخی قرآن و حدیث، س۲۹، ش40، ص۷ تا ۳۷.
    12. فیض کاشانی، ملامحسن، 1390، کلمات مکنونه، به‌تصحیحِ علی علیزاده، بی‌جا: آیت اشراق.
    13. قرائتی، محسن، 1388، تفسیر نور، تهران: مرکز فرهنگی درس‌هایی از قرآن.
    14. قرشی بنابی، علی‌اکبر، 1371، قاموس قرآن، تهران: دار الکتب الاسلامیه.
    15. قطب، سید، 1386، فی ظلال القرآن، ترجمۀ مصطفی خرم‌دل، تهران: احسان.
    16. محدثی، جواد، 1376، هنر در قلمروی مکتب، چ۳، قم: بوستان کتاب.
    17. مغنیه، محمدجواد، 1424، التفسیر الکاشف، قم: دار الکتب الاسلامی.
    18. مکارم شیرازی، ناصر، 1371، تفسیر نمونه، چ۱۰، تهران: دار الکتب الاسلامیه.
    19. ___، 1390، داستان یاران، قم: انتشارات امام علی بن ابی‌طالب7.
    20. مهدوی، سیدسعید، 1393، نگاهی به قصه و نکات تربیتی آن در قرآن، چ۳، قم: بوستان کتاب.
    21. نقی‌پورفر، ولی‌الله، 1381، پژوهشی پیرامون تدبر در قرآن، چ۴، تهران: اسوه.
    22. وفا، جعفر، 1376، فرازهایی از معارف قرآن، تهران: ادارۀ آموزش‌های عقیدتی‌سیاسی نمایندگی ولی فقیه در سپاه.
Volume 3, Issue 1 - Serial Number 5
September 2021
Pages 119-138

Files

Share

How to cite

Statistics